از الستی که دم ایجاد است
دل من زائر مادرزاد است
از قدمگاه تو معلومم شد
این زمین ارض رضا آباد است
آهن از فیض تو گوش شنواست
شاهدم پنجره فولاد است
درد ناگفته به گوش تو رسد
لهجه بی ادبان فریاد است
بس که راه حرمت شیرین است
تیشه از ذوق شما فرهاد است
(رضا جعفري)
... ببين رد پاي كدام تمنا اين همه بار، اين همه دفعه، خيابانهاي منتهي به يك مقصد را به تكرار مي رود و مي آيد و باز سماجت اشتياق، دست از سرش بر نمي دارد.
تو امام تمام اين آهوهاي رميده اي كه هر روز دستشان را به ضريح طلايي ات گره مي زنند. گاهي فكر مي كنم حوصله مي خواهد خواندن سطر سطر كتاب گريه ها و اجابت اين همه نياز. اما تو، امام دلتنگيها و نااميديها و لاعلاجيهايي كه براي شفا و شفاعت، پي بهانه نمي گردي. تنها اشاره اي كافي است تا ما را كه گاهي پي غرور مي رويم، زير سايه ات پناه شوي. باران بيايد يا نيايد، تو چتر تمام دلهاي بي قراري. مدارا مي كني با ما آقا. شكوه شانه هايت را از گريه هاي ما دريغ نكن.
